Kandidaat-raadslid

Secretaris en campagneleider PvdA Zoetermeer en lid partijpresidium
zie ook: www.pvdazoetermeer.nl

Goede zorg: het liefst dicht bij huis

Mijn standpunt

OMA MET VERPLEEGSTERS

Een goede gezondheid is je belangrijkste bezit. Goede zorg voor iedereen is een verantwoordelijkheid van ons allemaal. Steeds meer zorgtaken gaan richting de gemeente. De thuiszorg is daar een voorbeeld van. Steeds meer zaken gaan uit de AWBZ richting de gemeente. Ook de jeugdzorg wordt gedecentraliseerd. Ik vind dat we er in Zoetermeer samen voor moeten zorgen dat, ondanks de bezuinigingen en ondanks het toenemend aantal mensen met een ondersteuningsvraag, er altijd hulp is voor de mensen die dat het hardst nodig hebben. Belangrijk is daarbij dat mensen naar draagkracht bijdragen.

Draagkracht zowel in financiële zin als in sociaal opzicht. Eigen bijdragen voor zorg en ondersteuning dienen inkomensafhankelijk te zijn zonder dat dit leidt tot een onwenselijke stapeling van eigen bijdragen. De gemeente heeft de kans om zorg minder ingewikkeld te maken, dichtbij mensen te organiseren (bijvoorbeeld met wijkverpleegkundigen), en de eigen kracht van mensen en hun netwerken te versterken.

De ‘participatiesamenleving’ is voor mij geen vies woord. Het hangt er maar vanaf wat je eronder verstaat. Ik vind er niets mis mee als we van familieleden en anderen in de nabije omgeving van een client vragen wat zij kunnen en willen bijdragen aan hulp en ondersteuning. Ik geloof in een samenleving waarin we niet van elkaar wegkijken, maar naar elkaar omkijken en elkaar helpen. Dat is voor mij solidariteit dichtbij huis. Echter: soms is er niemand in het netwerk die kan helpen. Dan zal de gemeente haar verantwoordelijkheid moeten nemen en zorg moeten bieden waar dat nodig is. Waar mantelzorgers wel aan de slag zijn, moeten we hen zoveel mogelijk ondersteunen.

Ik wil dat zorg zo dicht mogelijk bij de mensen thuis wordt georganiseerd. In de gezondheidscentra in de wijken werken huisartsen, apothekers, fysiotherapeuten, maatschappelijk werkers, wijkverpleegkundigen en anderen samen om de wijk-/buurtgerichte zorg vorm te geven. Gewoon in je eigen wijk kunnen blijven wonen als je ouder wordt of gehandicapt raakt. Dat vind ik belangrijk. Zorgmedewerkers moeten weer ‘aanklampbaar’ en zichtbaar zijn in de wijk.

Het gaat overigens niet alleen om zorg, maar ook om welzijn. Met alleen het uit bed halen van mensen of het schoonmaken van een huis ben je niet klaar. Het gaat er ook om dat mensen daarna ook nog zoveel mogelijk mee kunnen doen met allerlei maatschappelijke activiteiten en niet vereenzamen.

En wat onze jeugd betreft: ja, zij heeft de toekomst! Gelukkig gaat het met veel kinderen, jongeren en hun families gewoon goed. Maar er zijn ook situaties waarin er sprake is van grote problemen. De Jeugdzorg is vanaf 2015 een verantwoordelijkheid voor de gemeente. Een integrale benadering van AWBZ, Jeugdzorg maar ook Passend onderwijs betekent dat de gemeente haar regierol wel moet pakken! De overgang van de provincie naar de gemeente mag niet ten koste gaan van de gezinnen die extra ondersteuning hard nodig hebben. De hulpverleners moeten niet meer langs elkaar heen werken, maar vooral samenwerken. Mij uitgangspunt is ‘één gezin, één plan,  één regisseur’, waarbij de hulpvraag van het gezin centraal staat.